De vorige keer berichtten we over onze laatste kilometers naar Buenos Aires. We boeken een vliegticket naar NY en we beseffen ineens dat dit officeel het einde van de reis betekent. Anouk heft het glas en zegt: ‘Bedankt Bram dat ik dit met je heb mogen doen.’ Bram is nog in de ontkenningsfase en zegt: ‘Het is nog niet voorbij, we moeten nog 25 kilometer naar het vliegveld rijden, eet eerst je empanada nu maar op.’

We landen op New York JFK en hebben een douanier met een ochtendhumeur. Omdat we niet getrouwd zijn moeten we apart in de rij en Anouk is de eerste stap van het proces al door totdat ze terug gestuurd wordt omdat de douane niet geloofd dat ze ook een ticket naar NL heeft. Die tickets zijn in het bezit van Bram en als hij deze komt brengen wordt hij meteen weer weggestuurd en krijgt op zijn lazer van de douane omdat hij ongeoorloofd de ‘lijn op de vloer’ heeft gepasseerd. Als Bram aan de beurt is vuurt de man vragen op hem af: What have you guys been doing in Iran? Als Bram zegt dat we daar met de auto naar toe zijn gereden kijkt hij naar hem aan alsof hij zich afvraagt of hij hem ter plekke neer moet schieten of deporteren. ‘Niemand rijdt vrijwillig met de auto naar Iran en hoe we dit financieren’ vraagt hij vervolgens. Bram zegt dat we gespaard hebben en dat we nu artikelen schrijven voor tijdschriften en dat Anouk daarvoor de foto’s maakt. ‘Maar je vriendin beweert dat ze in de bediening werkt brult hij. Hij voegt er aan toe dat we tijdens ons verblijf in de USA geen werkzaamheden mogen verrichten voor het Amerikaanse tijdschrift waar we hopelijk een deal mee gaan sluiten. We voelden ons nog nooit zo welkom.

The End...

Gelukkig zijn we in NY zelf wel welkom en het is erg fijn om Maartje, Gerben en natuurlijk Daantje (Dawntjah) eindelijk te zien. We wandelen, winkelen, eten sushi (‘Are you guys comfortable with the slimy texture?’ vraagt de serveerster) kopen nieuwe kleding, bowlen, zien voor de eerste keer in ons leven een Ipad, passen op Daantje (we wisten niet dat eten met zo veel snelheid tegen een TV aan gespuugd kan worden), krijgen uitleg van de roemruchte DJ Dallax over de werking van Spotify, fietsen door Manhattan (‘Fuck off with that stupid bike of yours you fucking idiot’ roept men hier beleefd). Als Bram na 3 dagen nog steeds de babyvoeding niet uit zijn broek heeft gewassen wijst Maartje erop dat ze een wasmachine hebben. Waren we gewoon niet meer gewend.

Na deze enorme cultuurschok vliegen we naar huis waar onze familie een welkomsborrel voor ons heeft georganiseerd in Utrecht, het punt waar we vertrokken. Het is erg leuk om iedereen weer te zien maar wat zijn we moe. We hadden bewust business class gevlogen om uitgerust thuis te komen maar het feit dat we de halve nacht champagne hebben zitten drinken zal daar niet aan hebben bijgedragen maar we klagen niet dat we een gratis upgrade hadden gekregen.

En nu als de sodemieter op zoek naar een huis en een baan!

In ons laatste bericht schreven we over de nooit aflatende gastvrijheid van de locale bevolking hier en zoals altijd over de slechte staat van  de wegen.  De Carretera Austral is echt slopend voor de auto en ook voor ons. Oneindig gravel en als het op een gegeven moment drie dagen regent vliegt de modder ons om de oren. Maar gelukkig heeft het weerbericht gelijk en klaart het weer op. We rijden een van de meest spectaculaire stukken van de reis, langs vallende gletsjers, koud regenwoud en prachtige fjorden. We hebben alleen moeite met het vinden van goede (lees gratis) campeerplekken want alle grond is hier in handen van de ‘gringos’ en als dusdanig vakkundig omheind met prikkeldraad.

Fantastische route langs de Osorno vulkaan,

Rob doet zoals gewoonlijk nergens moeilijk over en campeert rustig in zijn tentje naast onze auto. Dat gaat heel lang goed totdat op een nacht we ineens omringd zijn door een groep van 8 stomdronken Chilenen. Ze gooien met bierblikken, schreeuwen en racen met hun auto’s over het onverharde parkeerterreintje onder begeleiding van de immer aanwezige reggeaton muziek. We houden ons koest en ze laten ons met rust maar erg comfortabel slaapt het niet. De volgende ochtend vinden we talloze bierblikken rondom de auto. Als een agent ons wil aanspreken op de bende komt onze kamperende buurman ons te hulp, want ook hij heeft geen oog dicht gedaan. We helpen uiteindelijk de rotzooi mee op te ruimen want we zijn ook de beroerdste niet en we zijn blij verrast als blijkt dat er een vol six pack op onze bumper staat die we uiteraard niet in de vuilnisbak gooien. 

Wandelen door het koude regenwoud.

Uiteindelijk rijden we het merendistrict in wat niet alleen bekend staat vanwege de meren maar ook vanwege de vele actieve vulkanen. Om hier te komen moeten we met de ferry. Helaas had die negen uur vertraging en zagen we na zonsondergang helemaal niets van het spectaculaire uitzicht. Het asfalt begint gelukkig weer en dat kunnen we wel waarderen nadat we ruim 2 maanden aan een stuk onverhard hebben gereden.  De vulkanen zorgen voor zowel prachtige als bizarre plaatjes. We bezoeken het dorpje Chaiten wat in 2008 door de vulkaan volledig onder de as is geblazen. De huizen zijn verwoest en op de straten ligt nog steeds een ruime meter as.  We rijden snel door en bezoeken onze vriend David nog een keer. Hij heeft ons de vorige keer geholpen toen we problemen hadden met de krukaskeerring en uiteraard is er nu weer BBQ en bier. We hadden op niets anders gerekend en we blijven dan ook 10 dagen bij hem en vieren 10 dagen feest. Rob vertrekt uiteindelijk met de bus naar Buenos Aires, want hij moet zijn vlucht halen en wij reizen hem later achterna. Vanuit BA zullen we naar New York gaan om Maartje, Gerben en Daantje te bezoeken. We kijken daar echt naar uit omdat we hen al meer dan een jaar niet hebben gezien.

11 January 2012

Naar het noorden

De vorige keer schreven we over de bosbrand in Chili waar we uit geëvacueerd moesten worden nadat we als groep van elkaar gescheiden waren geraakt. Intussen zitten we op de zogenaamde Carratera Austral. Een beroemde onverharde weg die wij vanuit het zuiden van Chili naar het noorden rijden. Ja jullie lezen het goed voor het eerst in 15 en een halve maand rijden we noordwaarts. Onze vriend Rob hebben we in Ushuaia opgehaald en met hem zullen we naar Buenos Aires gaan rijden. Bij aankomst in Ushuaia is Rob meteen aan het werk gezet. Onze stuurstang- en spoorstangkogels waren doorgesleten en er moet een hoop service verricht worden. Bij de locale brandweerkazerne mogen we binnen aan de auto sleutelen. Ze koken zelfs voor ons en ze nodigen ons uit om in de kazerne te slapen. Rob zijn eerste nacht is dus in een stapelbed met snurkende brandweermannen maar hij klaagt niet. Dit hoort allemaal bij overlanden.  Maar doe de volgende keer maar een vrouwenkazerne zegt hij nog wel.

Perito Moreno Gletsjer

De route die we rijden is uiteraard weer prachtig. Gletsjers, nationale parken, meren, rivieren en eindeloze bossen afgewisseld met pampas, de zogenaamde graslanden van Patagonie waar geen enkele reisgids het over heeft omdat ze zo saai zijn. De afstanden zijn hier dusdanig groot dat we veel moeten rijden. Argentinië heeft al jaren een brandstoftekort en tussen de tankbeurten zit soms wel 900 kilometer. Meer afgelegen dan dit kunnen we niet rijden en soms komen we maar 3 auto’s per dag tegen.

Echte Zwitserse chocola met Rob, Barbara en Didier!

Omdat de zomer is begonnen op het zuidelijke halfrond lopen de temperaturen weer wat op. Het nadeel is wel dat er ontelbare horzels zitten die het buiten leven af en toe vrij moeilijk maken.  Doordat we nu met zijn drieën zijn, zijn we meer op campings aangewezen maar zelfs nu is de gastvrijheid van de locals ongelooflijk. Een gaucho die ons de tent ziet opzetten in de sterke Patagonische wind aarzelt niet en nodigt ons uit in zijn onderkomen. De haard brandt en hij offert een schaap op van de kudde om ons te eten te geven.  Beter kan het niet vinden we.

Op dit moment regent het al een paar dagen en zitten we in een vakantiehuisje met kabel tv, koelkast en warme douche. Er zijn grenzen aan het buitenleven…

31 December 2011

Happy new year

Vanuit Argentinië willen wij al onze vrienden en familie een ontzettend bijzonder, geweldig 2012 wensen.

Kerstviering Met Didier, Rob en Barbara

Geniet van ieder moment!

Tevens willen wij van dit bericht gebruik maken om te zeggen dat alles goed gaat met ons. Wij weten dat ook het internationale nieuws intussen bericht maakt van een grote bosbrand in het Nationaal Park Torres del Paine in het zuiden van Chili. Wij waren in dit park ten tijden van deze brand met enkele Zwitserse vrienden Barbara en Didier, en Rob die nu met ons meereist. Wij zijn geevacueerd uit het park,  maar tijdens dit proces zijn wij als groep gescheiden geraakt. Gelukkig hebben we elkaar na veel moeite (lees: een koude nacht voor Anouk en Rob in het bos en 22 km extra wandelen voor Bram om hen weer te vinden) weer gevonden en alle verhalen kunnen delen. Een heftige ervaring die ons nog lang bij zal blijven, maar gelukkig zijn wij er ongeschonden uitgekomen. Wij zijn de grens overgestoken naar Argentinië, waar wij het nieuwe jaar in gaan met veel vlees en wijn!

Het is echt waar! Na 618 dagen en 72.054 km onderweg hebben we op 11-12-’11 om 13:33 locale tijd onze eindbestemming Ushuaia bereikt. We geloven het zelf ook nog niet maar we zijn er echt. De weg houdt hier op, hier liggen alleen nog maar boten. We Skypen meteen onze ouders die voor de webcam een blik Shultenbrau open trekken en op ons toasten. De andere gringo´s in het internetcafe moeten er hartelijk om lachen. 
Hier houdt de weg echt op

 

De avond voor de aankomst camperen we voor de nacht op 160 km vanaf ons einddoel. Op de camping aanwezige Argentijnen trakteren ons op een BBQ en sloten alcohol. De volgende ochtend worden we allebei wakker met een vreemd gevoel in onze buik, alsof je verjaardag er aan komt toen je heel jong was. Gaat het vandaag nu toch echt gebeuren, gaan we het echt halen?  Bram zegt tegen Anouk dat we de laatste 100 km de auto niet meer uitzetten omdat hij bang is dat de auto niet meer zal starten om ons te pesten. Chocoladecroissants voor Anouk, omgevallen geldwagens of Paris Hilton langs de kant van de weg in sexy lingerie die een lift wil; het kan hem allemaal niets schelen, vandaag gaan we het halen, maar we stoppen nergens meer voor.

Op weg naar het zuiden, met de Andes altijd aan de rechter kant

 

Geheel in stijl rijden we Ushuaia binnen, ongewassen, met een kater, brandgaten en olievlekken in al onze kleren en met ¨No one said it was easy¨ op de speakers. Niet de vrouwen Cold Play variant maar de originele versie van Evil Activities. Na het binnenrijden van Ushuaia parkeren we de auto (met een stuk over de stoep rijden en door een perkje heen) naast het bord wat aangeeft dat je in Ushuaia bent en het einde van de wereld hebt bereikt. De politie ziet dit elke dag en kijkt nergens vreemd van op. Een Nederlandse touriste denk daar anders over en zegt dat we onze auto daar meteen weg moeten halen. We negeren haar vakkundig en nemen van verbaasde omstanders de felicitaties in ontvangst. Wat een prestatie zegt iedereen. 33 Landen die we met een gemiddelde snelheid van 48.9 kmpu doorkruist hebben.   

We hadden grootse plannen voor de avond dat we aan zouden komen. 100 liter Bier, disco, dansen tot onze bergschoenen versleten zijn, feest! De realiteit is dat we na de lunch allebei dusdanig gebroken zijn dat we naar een hotel gaan en voor de tv neerploffen en de 100 liter bier maar tot de volgende dag laten staan. We zijn op maar voldaan, morgen weer een dag.      

25 November 2011

Ontsnappen aan de regen

De vorige keer schreven we hoe tevreden we waren over Chili. Dat is gelukkig nog steeds zo al kunnen we niet echt wennen aan de siesta van 12.30 tot 16.00u. Gaan ze dan extra vroeg open en extra laat dicht? Was het maar waar! De Chilenen zullen het woord stress en burnout niet snel leren kennen maar daarom zijn het wellicht ook zo´n heerlijk relaxete mensen die ons overal te hulp schieten. Onze auto had uiteraard weer wat moeite met een nieuw land en we hadden een olie lek. Nu is dat normaal voor een Land Rover maar deze was wel in de categorie: F.O.R.S. We bestelden een nieuwe keerring in Santiago de Chili en moesten 5 dagen wachten op de aflevering.

Dit vereist goede stuurmanskunsten

Meteen werden we van de straat gehaald door de locale jeugd die met ons wilde drinken. Het was tenslotte 11.11.11. De volgende dag kwamen Rodrigo en zijn vrouw Perla  ons ophalen want de voorzitter van de LR Club Patagonie had hen gebeld dat er toeristen gestrand waren. Dat is een uitstekend excuus om vlees op de grill te gooien en de flessen wijn open te trekken bij het huis van David, een andere LR vriend. Wat een vanzelfsprekende gastvrijheid weer. Steeds staan we verbaasd hierover. Zelf bier, wijn of vlees kopen? Vergeet het maar ´jullie zijn gasten, geen klanten´.

Tientallen prachtige meren in Chili

Chili zelf is prachtig met ontelbare meren, vulkanen en uiteraard de immer aanwezige Andes. Deze Andes zorgt er wel voor dat in Patagonie de zeelucht wordt tegengehouden en dat het dagelijks fors regent. Na 10 dagen regen besluiten we dan ook om de Andes over te steken naar de drogere kant in Argentinie. We overnachten op de grens aan de voet van een vulkaan en ´s ochtends zit onze auto onder een mooie laag as.

We bezoeken San Carlos de Bariloche wat vooral bekend staat als voormalig Nazi bolwerk, maar wellicht ook omdat Maxima en Willem er een huis hebben. Wij hebben zowel Dr Mengele als Maxima niet kunnen vinden dus we rijden gewoon verder naar het zuiden want dat is immers ons doel. Volgende keer meer over zuid Patagonie en de laatste kilometers!

7 November 2011

Chili con carne

Nadat we zo ongeveer weggevlucht waren uit Bolivia zitten we nu sinds tijden weer in een tweedewereld land. Chili!

Meteen na de grens met Bolivia begint het asfalt en staan er weer verkeersborden zonder kogelgaten. We rijden in een uur van 5020m naar 2450m en het voelt alsof we een sauna binnen rijden. Dit laatste komt vooral omdat we onze skibroeken nog aanhebben maar we vinden het heerlijk.

Onze eerste stop in Chili is Santiago de Atacama. Super toeristisch en de prijzen zijn daar ook naar maar we klagen zeker niet. In tegendeel. We betalen zonder blikken of blozen veel te veel voor een heerlijke pizza en een warme douche. We stoffen de auto uit en halen ongeveer een emmer stof uit alle hoeken en gaten. We willen graag het chassis nog wassen om het zout af te spoelen van de zoutvlakte maar we zitten midden in de woestijn. Water is schaars en auto´s wassen is verboden.  Uiteindelijk rijden we 3 dagen geen meter en dat is ook wel eens heerlijk.

Rijden door de woestijn!

Vervolgens rijden we door de Atacama woestijn naar de kust. Deze woestijn is de droogste ter wereld en we komen op plaatsen waar het al 14 jaar niet heeft geregend. Omdat het water uit de oceaan koud is en deze koude lucht ´botst´ op de warme lucht uit de woestijn is de kust bijna altijd gehuld in een dichte mist. De woestijn haalt dit vocht uit de lucht en daardoor staat eens per jaar de woestijn in bloei wat prachtige plaatjes oplevert. We besluiten de kust naar het zuiden zo ver mogelijk te volgen als mogelijk is dus we hebben nog wat kilometers te gaan in dit lange land. In de bergen van de woestijn is het niet mistig en de nachten zijn hier het helderst op aarde (volgens de Lying Planet) dus dat is de reden dat hier zoveel sterren observatoria zitten. We boeken een nachtelijke tour en omdat we veel te vroeg aankomen krijgen we een prive rondleiding. We mogen zelf de telescoop bedienen en we kijken vol bewondering naar het grote 4×4 terrein op de maan.  De astroloog vertelt dat de maan slechts 380.000 km ver weg staat dus we beginnen al te rekenen voor een volgende trip.

Gluren naar de sterren

Aan de kust zien penguins, zeeleeuwen, dolfijnen en zeeschildpadden met op de achtergrond die eerder genoemde woestijn. Het doet allemaal vreemd aan maar het is wel prachtig.  De golven zijn hier ook weer erg hoog en in Puente de Lobos worden we uitgenodigd door een groep surfers die een huis op het strand hebben. Ze willen alles weten over onze reis en we drinken een sloot bier met ze en grillen uiteraard het nodige vlees. Het water is een frisse 11 graden en helpt om de kater van de vorige avond te verwerken.

We genieten volop van Chili en we beseffen dat we hemelsbreed nog 2260 km te gaan naar ons einddoel. Jullie hoeven de Schultenbrau nog niet meteen koud te zetten want over de weg betekent dat nog een kilometer of 7000 dus we rijden nog even verder.


21 October 2011

We hebben Bolivia overleefd

In het laatste bericht gaven we aan dat Bolivia met smacht zat te wachten op onze Land Rover. Dat klopt ook wel, maar dan om hem te vernielen of in te breken.

De eerste dagen rijden we nog samen met Lynda & John uit Australie met hun Isuzu truck en gaat alles prima. Zoals echte Australiers betaamt houden ze van BBQ en we grillen dan ook de ene lamasteak na de andere op een vuur tussen onze auto´s in.

De auto bij Laguna Colorado

Als we ieder onze weg gaan bezoeken we Sucre waar na een Skype sessie met onze ouders een achterlijke dwaas het waagt om proberen in te breken in ons ´huis´. Het (ja het) vernielt aan een kant van de auto drie sloten (waaronder de tankdop) maar slaagt er niet in om voorbij de Land Rover sloten te komen. Dit laatste zegt overigens meer over de skills van deze werkloze, debiele coca kauwer dan over de sloten van de LR.  We hadden al geen hoge pet op van de luie Bolivianen nadat we elke dag nep tol moeten betalen voor de slechts denkbare wegen, dubbel moeten betalen voor brandstof en nadat een tolpoort medewerker Bram slaat omdat we weigeren de hoge prijs die hij noemt te betalen. Bram opent de autodeur om die vent zijn tanden uit zijn bek te slaan, maar ziet dan dat iemand hem al voor is geweest. Ook aan de herseninhoud van dit pantoffeldier twijfelen we dus daar maken we de wielmoersleutel ook niet aan vuil en rijden door en besluiten linea recta naar Chili te rijden. Bram wil eigenlijk een helicopter huren om de auto te laten airliften maar navraag leert dat Bolivia slechts een helicopter heeft en dat deze in gebruik is om de prive coke van de regering heen en weer te vliegen op kosten van het IMF. Zelfs Anouk, die normaal veel geduldiger en toleranter is dan Bram, wil hier ZSM! NU! METEEN! weg.

Een van de meest desolate grensovergangen

Nadat we in het zuiden in Uyuni aangekomen zijn begrijpen we pas waarom we 3,5 jaar geleden zo enthousiast waren over dit land. In het zuiden wonen namelijk geen mensen en de natuur is er echt prachtig. Zoutvlaktes, gekleurde meren en eindeloze woestijn en gelukkig geen Boliviaan te bekennen want de Novib, Plan, Unicef, USAID, Deutsche Humanitare Hilfe en Reino de Pais Bajos hebben hier nog geen hutten gevonden om geld aan te verkwisten. We genieten uiteindelijk echt van dit desolate gebied maar zijn blij dat we Chili inrijden, al is het alleen maar omdat we vanaf 5020m naar 2500m rijden nadat we een bevroren motorblok hebben gehad en Bram in de vrieskou de radiusarm heeft moeten repareren met bevroren vingertoppen. Gelukkig was Anouk in de buurt voor de warme lunch en om de gereedschappen aan te geven.

Klik hier om te kijken naar ons interview met een Peruaanse expatwebsite. En er zijn nieuwe foto’s van Peru en Bolivia.

Volgende keer meer nieuws vanuit Chili en Argentinie!

21 September 2011

Agent zoekt ‘propina’

Peru is het eerste land van Zuid Amerika waar we al eerder waren geweest. We hadden verwacht dat het een doorreisland zou worden, maar de ontzettend varieteit aan bezienswaardigheden en gastvrijheid van de Land Rover Club in Lima maakt dat we hier nu al meer dan een maand zitten. Dit land is niet in een paar alinea’s te beschrijven en dus verwijzen we jullie naar de foto’s voor een goede impressie. En om ons er niet te gemakkelijk vanaf te maken, willen we jullie deelgenoot maken van een dagelijks tafereel op de Peruaanse wegen, de Peruaanse agent op zoek naar een fooi van toeristen om zijn salaris van 180 euro per maand aan te vullen.

Bocht nummer 35...

Agent nummer 1 houdt ons aan op de Pan American Highway na het tolhokje waar we toch al stil staan.

Agent nr. 1: Hola buenos días

Bram: Hello sir, how are you?

A1: Su documentos?

B: Oh sorry sir, do you speak English? I don’t speak Spanish. (wat hij wel doet overigens)

A1: Yo hablo Español! No Ingles! Su documentos? Licencia y titulo…

B: Oh my drivers licence and car documents… Here they are.

A1: Si muy bien. SOAT no tienen?   (SOAT is de verplichte WA verzekering)

B: Yes we have SOAT, look here is the big ugly sticker on the window!

Agent 2 komt zich ermee bemoeien

A2: You infraccion, ticket!! You pay USD100 to me now!

B: Sir, For what reason do you want to give us a ticket?

A2: You no light!

A1: Si ellos tienen luz… (Ja ze hebben wel licht)

B: Yes sir, we have our lights on.

A2: Oh, you infraccion, ticket! No SOAT?

A1: Yes they do have SOAT!

A2: Oh no technical inspection…?

B: We don’t need a technical inspection sir… we have a temporary import document from Peruvian Customs

A2: Oh, you give me 1 dollar propina! (propina is fooi)

B: No sir, we don’t. Our paperwork is OK, we have 4 working lights we don’t pay you…

A2: Oh, 1 soles?? (25 Eurocent)

B: No sir we don`t pay you nothing we are not the Dutch government who likes to pay people who don`t work

A1: Ok, siga! Buenos dias.

B: Thank you sir, good day! If you don´t have a good reason for giving me a ticket I am leaving right now, Hasta Luego ouwe!

Na 25 km herhaalt dit tafereel zich weer en zo worden we soms wel 5 keer per dag aan de kant gezet met hetzelfde excuus. Het doet ons dan ook besluiten om de Pan American Highway te verlaten en het binnenland in te gaan waar de politie overigens even actief is.

We zitten nu in Cusco en onze volgende stop is Bolivia. De hoogvlaktes wachten met smart op onze Land Rover.

De vorige keer gaven we al aan dat we problemen verwachtten op de PanAmericana. Wij dachten dat we Colombia ongeschonden overleefd hadden, maar het land had nog een verrassing in petto. Op de laatste dag vielen tijdens een enorme regenbui 4 stenen zo groot als een voetbal van de berg op onze auto.  Een steen heeft de voorruit geraakt, 1 de filter van de snorkel weggeslagen, 1 het rechtervoorlicht van zijn plek geslagen en 1 een deuk in het gaas voor het achterraam geslagen. We zijn ons doodgeschrokken, en nadat we de schade zagen waren we blij dat we het zelf overleefd hebben. Tijd voor een nieuw land dus na deze guerilla-aanval.

Gracias Colombia

In Ecuador was de eerste slaapplek meteen op 3690 meter boven zeeniveau. Toen we er ‘s avonds aankwamen hagelde het, maar toen we opstonden, ontdekten we dat we op een van de mooist denkbare plekken stonden. En toen was het tijd om naar Odette, de zus van Anouk, toe te rijden die op ons wachtte in Quito. We waren zo gespitst op het behalen van Quito voor de avondspits, dat we de evenaar overstaken zonder dat we het door hadden. Dus ging de LR in zijn achteruit op de vluchtstrook om toch even letterlijk stil te staan bij dit memorabele punt!

Lokale kids bewaken onze LR.

Odette nestelde zich iedere dag in ons bed om samen met ons de Andes te verkennen. Na enkele dagen touren tussen de vulkanen en meren, daalden we in 3 uur af van 4000 meter naar zeeniveau. Daar lag het strand op ons te wachten. Helaas scheen de zon weinig, en mochten we een dag niet zwemmen vanwege een tsunamiwaarschuwing, maar onze prive walvistour was zeer geslaagd: maar liefst 5 walvissen sprongen vlak voor de boot de lucht in. De overige dagen aan de kust stonden het teken van feesten en het zoeken naar goede surfplekken (wat nog best lastig was). Nu zitten we in Peru aan het strand. Goede golven hebben we intussen gevonden, evensals zon en meer feestjes.

Categorieën