Utrecht2Ushuaia

De vorige keer schreven we over de bosbrand in Chili waar we uit geëvacueerd moesten worden nadat we als groep van elkaar gescheiden waren geraakt. Intussen zitten we op de zogenaamde Carratera Austral. Een beroemde onverharde weg die wij vanuit het zuiden van Chili naar het noorden rijden. Ja jullie lezen het goed voor het eerst in 15 en een halve maand rijden we noordwaarts. Onze vriend Rob hebben we in Ushuaia opgehaald en met hem zullen we naar Buenos Aires gaan rijden. Bij aankomst in Ushuaia is Rob meteen aan het werk gezet. Onze stuurstang- en spoorstangkogels waren doorgesleten en er moet een hoop service verricht worden. Bij de locale brandweerkazerne mogen we binnen aan de auto sleutelen. Ze koken zelfs voor ons en ze nodigen ons uit om in de kazerne te slapen. Rob zijn eerste nacht is dus in een stapelbed met snurkende brandweermannen maar hij klaagt niet. Dit hoort allemaal bij overlanden.  Maar doe de volgende keer maar een vrouwenkazerne zegt hij nog wel.

Perito Moreno Gletsjer

De route die we rijden is uiteraard weer prachtig. Gletsjers, nationale parken, meren, rivieren en eindeloze bossen afgewisseld met pampas, de zogenaamde graslanden van Patagonie waar geen enkele reisgids het over heeft omdat ze zo saai zijn. De afstanden zijn hier dusdanig groot dat we veel moeten rijden. Argentinië heeft al jaren een brandstoftekort en tussen de tankbeurten zit soms wel 900 kilometer. Meer afgelegen dan dit kunnen we niet rijden en soms komen we maar 3 auto’s per dag tegen.

Echte Zwitserse chocola met Rob, Barbara en Didier!

Omdat de zomer is begonnen op het zuidelijke halfrond lopen de temperaturen weer wat op. Het nadeel is wel dat er ontelbare horzels zitten die het buiten leven af en toe vrij moeilijk maken.  Doordat we nu met zijn drieën zijn, zijn we meer op campings aangewezen maar zelfs nu is de gastvrijheid van de locals ongelooflijk. Een gaucho die ons de tent ziet opzetten in de sterke Patagonische wind aarzelt niet en nodigt ons uit in zijn onderkomen. De haard brandt en hij offert een schaap op van de kudde om ons te eten te geven.  Beter kan het niet vinden we.

Op dit moment regent het al een paar dagen en zitten we in een vakantiehuisje met kabel tv, koelkast en warme douche. Er zijn grenzen aan het buitenleven…

• Lees verder... »

Vanuit Argentinië willen wij al onze vrienden en familie een ontzettend bijzonder, geweldig 2012 wensen.

Kerstviering Met Didier, Rob en Barbara

Geniet van ieder moment!

Tevens willen wij van dit bericht gebruik maken om te zeggen dat alles goed gaat met ons. Wij weten dat ook het internationale nieuws intussen bericht maakt van een grote bosbrand in het Nationaal Park Torres del Paine in het zuiden van Chili. Wij waren in dit park ten tijden van deze brand met enkele Zwitserse vrienden Barbara en Didier, en Rob die nu met ons meereist. Wij zijn geevacueerd uit het park,  maar tijdens dit proces zijn wij als groep gescheiden geraakt. Gelukkig hebben we elkaar na veel moeite (lees: een koude nacht voor Anouk en Rob in het bos en 22 km extra wandelen voor Bram om hen weer te vinden) weer gevonden en alle verhalen kunnen delen. Een heftige ervaring die ons nog lang bij zal blijven, maar gelukkig zijn wij er ongeschonden uitgekomen. Wij zijn de grens overgestoken naar Argentinië, waar wij het nieuwe jaar in gaan met veel vlees en wijn!

• Lees verder... »

• Lees verder... »

De vorige keer schreven we hoe tevreden we waren over Chili. Dat is gelukkig nog steeds zo al kunnen we niet echt wennen aan de siesta van 12.30 tot 16.00u. Gaan ze dan extra vroeg open en extra laat dicht? Was het maar waar! De Chilenen zullen het woord stress en burnout niet snel leren kennen maar daarom zijn het wellicht ook zo´n heerlijk relaxete mensen die ons overal te hulp schieten. Onze auto had uiteraard weer wat moeite met een nieuw land en we hadden een olie lek. Nu is dat normaal voor een Land Rover maar deze was wel in de categorie: F.O.R.S. We bestelden een nieuwe keerring in Santiago de Chili en moesten 5 dagen wachten op de aflevering.

Dit vereist goede stuurmanskunsten

Meteen werden we van de straat gehaald door de locale jeugd die met ons wilde drinken. Het was tenslotte 11.11.11. De volgende dag kwamen Rodrigo en zijn vrouw Perla  ons ophalen want de voorzitter van de LR Club Patagonie had hen gebeld dat er toeristen gestrand waren. Dat is een uitstekend excuus om vlees op de grill te gooien en de flessen wijn open te trekken bij het huis van David, een andere LR vriend. Wat een vanzelfsprekende gastvrijheid weer. Steeds staan we verbaasd hierover. Zelf bier, wijn of vlees kopen? Vergeet het maar ´jullie zijn gasten, geen klanten´.

Tientallen prachtige meren in Chili

Chili zelf is prachtig met ontelbare meren, vulkanen en uiteraard de immer aanwezige Andes. Deze Andes zorgt er wel voor dat in Patagonie de zeelucht wordt tegengehouden en dat het dagelijks fors regent. Na 10 dagen regen besluiten we dan ook om de Andes over te steken naar de drogere kant in Argentinie. We overnachten op de grens aan de voet van een vulkaan en ´s ochtends zit onze auto onder een mooie laag as.

We bezoeken San Carlos de Bariloche wat vooral bekend staat als voormalig Nazi bolwerk, maar wellicht ook omdat Maxima en Willem er een huis hebben. Wij hebben zowel Dr Mengele als Maxima niet kunnen vinden dus we rijden gewoon verder naar het zuiden want dat is immers ons doel. Volgende keer meer over zuid Patagonie en de laatste kilometers!

• Lees verder... »

Nadat we zo ongeveer weggevlucht waren uit Bolivia zitten we nu sinds tijden weer in een tweedewereld land. Chili!

Meteen na de grens met Bolivia begint het asfalt en staan er weer verkeersborden zonder kogelgaten. We rijden in een uur van 5020m naar 2450m en het voelt alsof we een sauna binnen rijden. Dit laatste komt vooral omdat we onze skibroeken nog aanhebben maar we vinden het heerlijk.

Onze eerste stop in Chili is Santiago de Atacama. Super toeristisch en de prijzen zijn daar ook naar maar we klagen zeker niet. In tegendeel. We betalen zonder blikken of blozen veel te veel voor een heerlijke pizza en een warme douche. We stoffen de auto uit en halen ongeveer een emmer stof uit alle hoeken en gaten. We willen graag het chassis nog wassen om het zout af te spoelen van de zoutvlakte maar we zitten midden in de woestijn. Water is schaars en auto´s wassen is verboden.  Uiteindelijk rijden we 3 dagen geen meter en dat is ook wel eens heerlijk.

Rijden door de woestijn!

Vervolgens rijden we door de Atacama woestijn naar de kust. Deze woestijn is de droogste ter wereld en we komen op plaatsen waar het al 14 jaar niet heeft geregend. Omdat het water uit de oceaan koud is en deze koude lucht ´botst´ op de warme lucht uit de woestijn is de kust bijna altijd gehuld in een dichte mist. De woestijn haalt dit vocht uit de lucht en daardoor staat eens per jaar de woestijn in bloei wat prachtige plaatjes oplevert. We besluiten de kust naar het zuiden zo ver mogelijk te volgen als mogelijk is dus we hebben nog wat kilometers te gaan in dit lange land. In de bergen van de woestijn is het niet mistig en de nachten zijn hier het helderst op aarde (volgens de Lying Planet) dus dat is de reden dat hier zoveel sterren observatoria zitten. We boeken een nachtelijke tour en omdat we veel te vroeg aankomen krijgen we een prive rondleiding. We mogen zelf de telescoop bedienen en we kijken vol bewondering naar het grote 4×4 terrein op de maan.  De astroloog vertelt dat de maan slechts 380.000 km ver weg staat dus we beginnen al te rekenen voor een volgende trip.

Gluren naar de sterren

Aan de kust zien penguins, zeeleeuwen, dolfijnen en zeeschildpadden met op de achtergrond die eerder genoemde woestijn. Het doet allemaal vreemd aan maar het is wel prachtig.  De golven zijn hier ook weer erg hoog en in Puente de Lobos worden we uitgenodigd door een groep surfers die een huis op het strand hebben. Ze willen alles weten over onze reis en we drinken een sloot bier met ze en grillen uiteraard het nodige vlees. Het water is een frisse 11 graden en helpt om de kater van de vorige avond te verwerken.

We genieten volop van Chili en we beseffen dat we hemelsbreed nog 2260 km te gaan naar ons einddoel. Jullie hoeven de Schultenbrau nog niet meteen koud te zetten want over de weg betekent dat nog een kilometer of 7000 dus we rijden nog even verder.

• Lees verder... »

In het laatste bericht gaven we aan dat Bolivia met smacht zat te wachten op onze Land Rover. Dat klopt ook wel, maar dan om hem te vernielen of in te breken.

De eerste dagen rijden we nog samen met Lynda & John uit Australie met hun Isuzu truck en gaat alles prima. Zoals echte Australiers betaamt houden ze van BBQ en we grillen dan ook de ene lamasteak na de andere op een vuur tussen onze auto´s in.

De auto bij Laguna Colorado

Als we ieder onze weg gaan bezoeken we Sucre waar na een Skype sessie met onze ouders een achterlijke dwaas het waagt om proberen in te breken in ons ´huis´. Het (ja het) vernielt aan een kant van de auto drie sloten (waaronder de tankdop) maar slaagt er niet in om voorbij de Land Rover sloten te komen. Dit laatste zegt overigens meer over de skills van deze werkloze, debiele coca kauwer dan over de sloten van de LR.  We hadden al geen hoge pet op van de luie Bolivianen nadat we elke dag nep tol moeten betalen voor de slechts denkbare wegen, dubbel moeten betalen voor brandstof en nadat een tolpoort medewerker Bram slaat omdat we weigeren de hoge prijs die hij noemt te betalen. Bram opent de autodeur om die vent zijn tanden uit zijn bek te slaan, maar ziet dan dat iemand hem al voor is geweest. Ook aan de herseninhoud van dit pantoffeldier twijfelen we dus daar maken we de wielmoersleutel ook niet aan vuil en rijden door en besluiten linea recta naar Chili te rijden. Bram wil eigenlijk een helicopter huren om de auto te laten airliften maar navraag leert dat Bolivia slechts een helicopter heeft en dat deze in gebruik is om de prive coke van de regering heen en weer te vliegen op kosten van het IMF. Zelfs Anouk, die normaal veel geduldiger en toleranter is dan Bram, wil hier ZSM! NU! METEEN! weg.

Een van de meest desolate grensovergangen

Nadat we in het zuiden in Uyuni aangekomen zijn begrijpen we pas waarom we 3,5 jaar geleden zo enthousiast waren over dit land. In het zuiden wonen namelijk geen mensen en de natuur is er echt prachtig. Zoutvlaktes, gekleurde meren en eindeloze woestijn en gelukkig geen Boliviaan te bekennen want de Novib, Plan, Unicef, USAID, Deutsche Humanitare Hilfe en Reino de Pais Bajos hebben hier nog geen hutten gevonden om geld aan te verkwisten. We genieten uiteindelijk echt van dit desolate gebied maar zijn blij dat we Chili inrijden, al is het alleen maar omdat we vanaf 5020m naar 2500m rijden nadat we een bevroren motorblok hebben gehad en Bram in de vrieskou de radiusarm heeft moeten repareren met bevroren vingertoppen. Gelukkig was Anouk in de buurt voor de warme lunch en om de gereedschappen aan te geven.

Klik hier om te kijken naar ons interview met een Peruaanse expatwebsite. En er zijn nieuwe foto’s van Peru en Bolivia.

Volgende keer meer nieuws vanuit Chili en Argentinie!

• Lees verder... »

Peru is het eerste land van Zuid Amerika waar we al eerder waren geweest. We hadden verwacht dat het een doorreisland zou worden, maar de ontzettend varieteit aan bezienswaardigheden en gastvrijheid van de Land Rover Club in Lima maakt dat we hier nu al meer dan een maand zitten. Dit land is niet in een paar alinea’s te beschrijven en dus verwijzen we jullie naar de foto’s voor een goede impressie. En om ons er niet te gemakkelijk vanaf te maken, willen we jullie deelgenoot maken van een dagelijks tafereel op de Peruaanse wegen, de Peruaanse agent op zoek naar een fooi van toeristen om zijn salaris van 180 euro per maand aan te vullen.

Bocht nummer 35...

Agent nummer 1 houdt ons aan op de Pan American Highway na het tolhokje waar we toch al stil staan.

Agent nr. 1: Hola buenos días

Bram: Hello sir, how are you?

A1: Su documentos?

B: Oh sorry sir, do you speak English? I don’t speak Spanish. (wat hij wel doet overigens)

A1: Yo hablo Español! No Ingles! Su documentos? Licencia y titulo…

B: Oh my drivers licence and car documents… Here they are.

A1: Si muy bien. SOAT no tienen?   (SOAT is de verplichte WA verzekering)

B: Yes we have SOAT, look here is the big ugly sticker on the window!

Agent 2 komt zich ermee bemoeien

A2: You infraccion, ticket!! You pay USD100 to me now!

B: Sir, For what reason do you want to give us a ticket?

A2: You no light!

A1: Si ellos tienen luz… (Ja ze hebben wel licht)

B: Yes sir, we have our lights on.

A2: Oh, you infraccion, ticket! No SOAT?

A1: Yes they do have SOAT!

A2: Oh no technical inspection…?

B: We don’t need a technical inspection sir… we have a temporary import document from Peruvian Customs

A2: Oh, you give me 1 dollar propina! (propina is fooi)

B: No sir, we don’t. Our paperwork is OK, we have 4 working lights we don’t pay you…

A2: Oh, 1 soles?? (25 Eurocent)

B: No sir we don`t pay you nothing we are not the Dutch government who likes to pay people who don`t work

A1: Ok, siga! Buenos dias.

B: Thank you sir, good day! If you don´t have a good reason for giving me a ticket I am leaving right now, Hasta Luego ouwe!

Na 25 km herhaalt dit tafereel zich weer en zo worden we soms wel 5 keer per dag aan de kant gezet met hetzelfde excuus. Het doet ons dan ook besluiten om de Pan American Highway te verlaten en het binnenland in te gaan waar de politie overigens even actief is.

We zitten nu in Cusco en onze volgende stop is Bolivia. De hoogvlaktes wachten met smart op onze Land Rover.

• Lees verder... »

De vorige keer gaven we al aan dat we problemen verwachtten op de PanAmericana. Wij dachten dat we Colombia ongeschonden overleefd hadden, maar het land had nog een verrassing in petto. Op de laatste dag vielen tijdens een enorme regenbui 4 stenen zo groot als een voetbal van de berg op onze auto.  Een steen heeft de voorruit geraakt, 1 de filter van de snorkel weggeslagen, 1 het rechtervoorlicht van zijn plek geslagen en 1 een deuk in het gaas voor het achterraam geslagen. We zijn ons doodgeschrokken, en nadat we de schade zagen waren we blij dat we het zelf overleefd hebben. Tijd voor een nieuw land dus na deze guerilla-aanval.

Gracias Colombia

In Ecuador was de eerste slaapplek meteen op 3690 meter boven zeeniveau. Toen we er ’s avonds aankwamen hagelde het, maar toen we opstonden, ontdekten we dat we op een van de mooist denkbare plekken stonden. En toen was het tijd om naar Odette, de zus van Anouk, toe te rijden die op ons wachtte in Quito. We waren zo gespitst op het behalen van Quito voor de avondspits, dat we de evenaar overstaken zonder dat we het door hadden. Dus ging de LR in zijn achteruit op de vluchtstrook om toch even letterlijk stil te staan bij dit memorabele punt!

Lokale kids bewaken onze LR.

Odette nestelde zich iedere dag in ons bed om samen met ons de Andes te verkennen. Na enkele dagen touren tussen de vulkanen en meren, daalden we in 3 uur af van 4000 meter naar zeeniveau. Daar lag het strand op ons te wachten. Helaas scheen de zon weinig, en mochten we een dag niet zwemmen vanwege een tsunamiwaarschuwing, maar onze prive walvistour was zeer geslaagd: maar liefst 5 walvissen sprongen vlak voor de boot de lucht in. De overige dagen aan de kust stonden het teken van feesten en het zoeken naar goede surfplekken (wat nog best lastig was). Nu zitten we in Peru aan het strand. Goede golven hebben we intussen gevonden, evensals zon en meer feestjes.

• Lees verder... »

Op onze reis krijgen we veel vragen over de hoeveelheid stickers op onze auto. Met name de grote Carhartt stickers vallen zeker op en daar krijgen we dan ook vaak de volgende vraag op: ´Hoe hebben jullie Carhartt zo gek gekregen jullie te sponsoren voor deze enorme vakantietrip???´  

  

Carhartt at work

   

Ook in de warmte heeft Carhartt wat te bieden

 

 Bij het prepareren van de auto voor deze reis loopt Bram, Henk Luiken tegen het lijf.  Ze raken aan de praat en het blijkt dat Henk Regional Business manager is voor Carhartt Europa en al even enthousiast over de kleding van Carhartt kan praten als  Bram over onze reis. Bram vraagt of het wellicht een goed idee is om wat kleding te sponsoren voor de reis en al snel komen ze tot een mooie samenwerkingsdeal.  Carhartt steekt ons volledig in de nieuwe kleding en plakt in ruil daarvoor stickers op de auto. Henk stelt echter nog een extra voorwaarde. Als de auto vast zit in de modder moeten jullie een Carhartt broek als sleeptouw gebruiken want zo sterk zijn onze spullen zegt hij vol trots. Lachend accepteren we deze deal en na een bezoek aan het hoofdkantoor te Amsterdam gaan we bepakt en bezakt met onze nieuwe kleding op pad.   

Workwear zoals het bedoeld is

Carhartt in de kou

  

Er zit van alles bij. We krijgen work dry shirts die niet gaan ruiken als je  zweet, ideaal voor op reis. Tevens krijgen we broeken met driedubbelgestikte naden wat ideaal is om een auto mee uit de modder te trekken en om te dragen. De broeken hebben namelijk ook verstevigde broekzakken zodat onze Land Rover sleutels er niet doorheen slijten. Tevens worden we voorzien van hooded sweaters, T shirts, handschoenen , mutsen, petten en waterproof breathable jassen, kortom kleding voor alle klimaten en omstandigheden waar we doorheen gaan rijden en extra sterk zodat de gaten er niet in vallen. Als jullie de spullen beu zijn sturen we wel weer nieuwe kleding op zegt Henk want kapot gaan zal het niet.    

       

Goed ingepakt

De auto vol met Carhartt stickers

 Nu we 500 dagen pad zijn kunnen we een hoop zeggen over de kleding maar kapot is het zeker niet. Onze stoelhoezen slijten harder dan de broeken  dus dat zegt genoeg over de duurzaamheid van de kleding. Wij zijn erg tevreden over de spullen en dat geldt niet voor ons alleen. Een van de broeken van Bram is uit de wasmachine in Mexico gejat. We hopen dat de nieuwe eigenaar er tevreden mee is. Wij reizen nog even verder!         

Meer informatie over Carhartt is te vinden op www.carhartt-europe.com         

• Lees verder... »

Welcome to Locombia! Dat zijn de eerste woorden van onze broker die ons helpt de auto uit de container te krijgen na de verscheping vanuit Panama naar Colombia. Na 5 dagen formulieren invullen, wachten, betalen van onduidelijke rekeningen en Whisky drinken op het douane kantoor is het eindelijk zo ver. We hebben de auto terug. En nog wel in een stuk, dat in tegendeel tot de verscheping naar Canada waar we de auto in 3 stukken terug kregen. Colombia 1 – Canada 0 punten dus wat ons betreft. Anouk is overigens op afstand betrokken bij dit proces want ze was heel even in NL om te genieten van frikandel speciaal, Schultenbrau en oude kaas. Dit is de eerste keer dat Bram alleen rijdt met de auto en dat brengt de nodige uitdagingen met zich mee. Met name op het gebied van corrupte politie en sociale veiligheid is Colombia niet het beste land en na 2 inbraakpogingen in de auto besluit hij naar een camping te gaan en daar de eerste 7 dagen niet meer vanaf te komen. Gelukkig is in het dorp wel een kroeg met locaal bier dus vervelen hoeft hij zich zeker niet. Dat er per avond voor het halve locale onderwijsbudget bier doorheen gaat noemen we hier een keer en daarna niet meer.

Hard aan het werk in de garage

Na 3 weken rijden door Colombia met een gemiddelde snelheid van 24kmpu en gemiddeld 4 aanhoudingen per dag is het tijd om Anouk van het vliegveld af te halen in Bogota. Het eerste wat Anouk zegt is dat de wegen hier zo beroerd zijn en dat het verkeer zo´n chaos is maar dat had Bram al begrepen. De volgende dag hebben we een ontmoeting met Odette (zus Anouk) die ook in Locombia op bezoek is. We lunchen op kosten van onze nieuwe sponsor (Fam Zwinkels Wijchen) en wisselen sterke verhalen uit.

Odette gaat alleen verder door Colombia en wij bezoeken de LR garage in Bogota want na onze kleine botsing in Panama lekt onze tank als een gieter. Het blijkt uiteindelijk slechts een losgeschoten slang te zijn maar de tank moet er toch helemaal onderuit wat een hoop werk is. De eigenaar van de garage nodigt ons naar locaal gebruik ogenblikkelijk uit bij hem thuis en elke ochtend genieten we van ontbijt wat voor ons klaar staat en de luxe van een warme douche. We halen uiteindelijk op vrijdagmiddag een rondje bier voor de monteurs en voelen ons weer helemaal thuis. Ons team is weer compleet en we staan in de garage met vieze handen.

Deel 2 van de verkeersbordenquiz

Na veel gesleutel en uitjes met de LR club is het na 2 weken tijd om Bogota te verlaten. Meteen verlaten we ook de aangename bergtemperaturen en gaan we richting de Tatacoa woestijn. De volgende bestemming is het archeologisch park van San Augustin, waarna we door via een verschrikkelijk slechte weg weer op de PanAmerican uitkomen. En hoewel deze weg de leidraad is van onze reis door de Amerika´s kijken we hier niet naar uit, want de PanAm staat garant voor chaotisch en onconfortabel rijden.

Evenaar, we komen eraan!

• Lees verder... »