Hoe is het afgelopen met de doorgesleten rubbers van de radiusarm?

 
Ondanks de indrukwekkende lijst aan meegenomen reserve onderdelen hadden we uiteraard niet benodigde rubbers mee…
Het dorp waar we zaten stond vol met Defenders van ballonvaarders dus een garage kon niet ver weg zijn. Op zo’n 50 km zat een Land Rover deskundige die ons maar al te graag wilde helpen ook al was het 19.00. Eerst kregen we uiteraard thee die we samen met de baas van de werkplaats dronken terwijl een drie tal ijverige monteurs de auto in record tempo uit elkaar schroefde. De werking van de EGR moest nog even nader uitgelegd worden want van emissie eisen hebben ze in Turkije nog nooit gehoord. Naast de rubbers waren ook de bushes volledig tot poeder gereduceerd dus die werden meteen meegenomen. Jammer maar helaas na 5000 km is ons eerste garagebezoek een feit. Het feit dat die dingen waren vervangen voor vertrek mocht duidelijk niet baten. 50 minuten later en 60 Euro armer maar een sticker van  Umit Oto Land Rover Kayseri en een set nieuwe rubbers als cadeau rijker konden we weer verder.
 
De route door de binnenlanden van Turkije was erg mooi. De weg is er erg slecht en de locale bevolking wijt het aan het feit dat de overheid in Turkije geen geld wil besteden aan gebieden waar Koerden wonen. Feit is dat een gemiddels weiland in Nederland comfortabeler rijdt dan de wegen in Turkije.
Op een gegeven moment werden we door een chauffeur van een tankauto aan de kant geseind. Enigzins op onze hoede stopten we en met weidse armgebaren gaf de man te kennen dat de weg afgesloten was. Waarom was ons niet duidelijk maar we besloten toch zijn advies te volgen en een andere weg te nemen. Volgens de man was deze weg de eerste 35 km onverhard en daarna zou het asfalt beginnen. We waren meteen blij dat we de rubbers en bushes hadden vervangen.
De weg was inderdaad slecht en steeg in een rap tempo. Door de slechte diesel walmt de auto nogal maar hij loopt in ieder geval nog zouden ze bij de Land Rover Club zeggen.
Om de website en onze artikelen van mooie fotos te voorzien stoppen we soms op een plek waar de weg aan de andere kant van de vallei weer terug keert en de auto in de verte zichtbaar is. Na het nemen van de foto draait de chauffeur weer om om de fotograaf weer op te halen.
 
In Diyarbakir pinnen we Euro’s om te gaan wisselen in Iran. Bij de pinautomaat staan we het BNP van heel Turkije uit de muur te halen en dit trekt dan ook veel aandacht. Alle kinderen in de buurt (en dat waren er heel veel want het was Kinderdag) wilden een 20 euro briefje hebben en de bewaker van het parkeerterrein moest er aan te pas komen de kids weg te jagen.  Toen we ‘s avonds weer bij de auto kwamen stond er een volledig voetbalteam omheen en nadat we ze van de motorkap en de jerrycan aan de achterkant hadden weggajaagd konden we weer op pad. Helaas had de werklamp achter het hangende kind niet overleefd en pas de volgende ochtend zagen we dat iemand had geprobeerd het hangslot op een van de deuren te forceren wat uiteindelijk dus niet gelukt is.
 
De laatste nacht voor de Iraanse grens werden we uitgenodigd door een beveiligingsbeambte in een ziekenhuis om te overnachten op de parkeerplaats. Dat daarvoor de enige ambulance om de hoek moest worden geparkeerd vonden ze geen probleem. Na de thee en diner met de 2 aanwezige doktoren kregen we een rondleiding door het ziekenhuis. Geen ruimte werd overgeslagen en Anouk werd uitgenodigd een bevalling bij te wonen (uiteraard geweigerd) en Bram kreeg een rondleiding door het mortuarium. Met trots vertelde men dat er net iemand was binnengebracht die zijn dieselsmokkeltocht uit Iran door de bergen niet had overleefd.
 
Grens met Iran het verkeer en verder
 
De grens met Iran was er een uit het boekje. Alle vooroordelen zijn waar en we moesten fors bijbetalen wilde ze de slagboom open doen voor ons. Het voordeel van de goedkope diesel was dus meteen verdampt en ons humeur was ook om op te schieten.
Het carnet de passage moest worden ondertekend door de dienstdoende beamte. Eerst naar loket nr 6 waar je het formulier mag laten zien, vervolgens op zoek naar de persoon met de stempel. Die liep ergens tussen de bussen en auto’s. Voor 10 Euro zou een andere douane beambte hem wel even gaan halen. Daar hadden we niet zo veel zin in want we waren net al als twee echte toeristen in een wisseltruc van de geldwisselaar gestonken. Uiteindelijk na veel aandringen kregen we de stempel en mochten we door naar de volgende slagboom waar de verzekering en de dieselbelasting stempel werden gecontroleerd.
 

Terug bij de auto zagen we dat hij van voor tot achter onder de Arabische en Turske teksten stond en hier waren we niet blij om. We hadden geen idee wat er stond en op de motorkap stonden voetafdrukken waar men op de auto was geklommen om erop te kladden. Het is maar goed dat Bram dit niet heeft zien gebeuren want de reactie en actie die dan zou hebben gevolgd zou nog wel eens in het 8 uur journaal hebben kunnen komen.

We zijn naar de eerste stad gereden en hebben een hotel gepakt, een mega zak chips en chocola gekocht en de deur achter ons op slot gedaan, gordijnen dicht en we wilden niets meer van Iran zien of horen. Dit uiteraard nadat alle teksten met schuurpapier waren verwijderd want men had ook nog eens verf- en benzine stiften gebruikt.
 
De volgende dagen zagen we steeds meer de schoonheid van het land en konden we beginnen met het leuk te vinden. We hadden wel wat moeite met op gang te komen hier maar een erg vriendelijk gezin die we op de (gratis) regerings camping in Tabriz hadden ontmoet nodigde ons uit om bij hen in Teheran te komen overnachten. Deze uitnodiging namen we maar al te graag aan en hierdoor gingen we weer de mooie dingen zien en steeg de humeur barometer weer wat.
Ook hier viel ons de eer te beurt om een bruiloft bij te wonen. Het gemiddelde gaat wel erg hard zo en we moeten er zelf om lachen want men lijkt hier iedere dag wel een bruiloft te hebben. Overigens was deze bruiloft gescheiden. Dat wil zeggen dat de mannen een andere feest ruimte hadden dan de vrouwen. Nu is het gebrek aan Schultenbrau al erg genoeg maar als er dan alleen maar mannen zijn om mee te dansen. Gelukkig hadden ze wel techno en de teksten van Dj Alligator (Iraanse DJ woonachtig in USA) maakten veel goed. Denk aan teksten als ‘Suck on my pink lollypop’ etc. Niemand heeft een enkel idee wat het betekent maar het dak gaat er toch echt af.
 
Het verkeer is echt moordend. Denk aan Carmageddon, Need for Speed, Doom en World of Warcraft in een blender en dit overgoten met een saus van enorme claxons, afwezigheid van (rem) lichten, absoluut geen regels, gaten in de weg, ezels met karren op de snelweg etc. Men heeft er ook geen enkel probleem mee om een fruitkraam op de rechterbaan van de weg te zetten om maar zoveel mogelijk op te vallen. Als je dan toch te snel er voorbij bent gereden dan is het ook geen enkel probleem om de auto in zn achteruit te gooien en ‘gewoon’  terug te rijden. Laten we zeggen dat het went maar het feit dat we een aanvullende auto verzekering hebben afgesloten zegt genoeg.
Het feit dat we bijna nergens tol hoeven te betalen omdat ze het zo leuk vinden dat we uit NL met de auto zijn komen rijden maakt veel goed.
Gratis parkeren midden in Teheran bij een 5 sterren hotel? Geen probleem maar niet voordat je thee hebt gedronken samen met de dienstdoende manager van het hotel
 
Elke dag vertellen we 240 keer onze naam beantwoorden we vragen als waar we vandaan komen en waar we heen gaan. Foto’s van ons zullen helaas in waarde dalen omdat er hier elke dag in moordend tempo worden bijgemaakt. Allemaal geeft men aan van ons te houden en ze willen toch zeker naar NL komen. Als we ooit een boek gaan schrijven moeten we ze toch zeker vermelden. Kortom echt positief allemaal!
 
Inmiddels zitten we in het prachtige Esfahan dat vol staat met prachtige moskeeen en paleizen. Helaas moeten we weer terug naar Teheran om onze visa voor Turkmenistan op te halen.
 
Hoe gaat het met zn tweeen op 3 vierkante meter?
 
Eigenlijk gaat alles automatisch. Ondanks het feit dat we niet hebben samengewoond gaat het prima. We hebben een routine waarin we elkaar aanvullen. Bram neemt de verkeersopstoppingen van Teheran voor zn rekening terwijl Anouk de navigatie en lunch verzorgd. Ondanks het feit dat de auto niet groot is hebben we ruimte genoeg. Elke stad heeft parken waar we kunnen zitten maar meestal zitten we met taxi chauffeurs, tuinmannen en bewakers in hun hokje thee te drinken en uit te leggen dat echt niet iedereen in NL miljonair is. Ziekenhuizen, hotels en winkelcentra zijn onze vaste stekken en overal waar je komt ben je even welkom. 
Uiteraard zijn we wel steeds allerlei spullen kwijt. Alles heeft een vaste plek maar het is uiteraard altijd ‘de ander’ die het als laatste heeft gebruikt en niet heeft teruggelegd. Doordat je als je uitstapt ongeveer belaagd wordt doe je snel alles op slot en ga je weg van de auto hetgeen vaak het gevolg heeft dat de auto een puinhoop is als je wilt gaan slapen.
Kleren en spullen hebben we tot nu toe genoeg bij ons. Koken op het kooktoestel doen we niet veel want de restaurants zijn goedkoop en je trekt wel erg veel aandacht als je een biefstuk op de grill legt op het parkeerterrein van een ziekenhuis. Daarnaast is het ook zo dat je constant alles in de gaten moet houden als je de auto open hebt staan. Men zal niet zo snel iets eruit halen maar in je bed liggen, op het roofrack klimmen of Masters of Hardcore op de speakers vinden ze toch echt wel heel erg interessant.
Slapen in de auto gaat prima. We hebben hier ook ruimte genoeg en doordat we geen camper hebben kunnen we soms gewoon midden in de stad staan. Claxons en mensen die op de ramen kloppen horen we al niet meer en zelfs de moskee begint te wennen.
Ondanks het feit dat we niets ‘hoeven’ hebben we het toch druk. Plannen voor de volgende dag, verzekeringen, visa, slaapplaats zoeken, eten verzorgen etc. Soms zijn we zo moe van de 400 km gatenasfalt dat we om 21.30 al slapen.
 
Snel meer verhalen.
Anouk en Bram
 
 
 
 

6 comments

  1. Oei! dat is inderdaad een lang bericht! Maar wel geweldig om te lezen! Aan de ene kant de super lieven, uitnodigende mensen en aan de andere kant de eikels die je auto bekladden (hoe durven ze!!! belachelijk!). Ik hoop dat jullie vooral nog heel veel mensen van die eerste categorie tegen gaan komen!
    Over die zooi in de auto kan ik meepraten! In Canada hadden wij één keer in de week een grote schoonmaak/opruim actie om alles weer op zijn plek te leggen, anders is het einde zoek!
    Geniet van alles en doe voorzichtig!!! kus!

  2. oiojojoij wat een lang bericht!!! Ga zo door!! Heerlijk om te lezen.
    WTF is dat met die bruiloften… willen jullie ons iets vertellen???? LOL!!!

    Grappig dat de corrupte boevenbendes bij de grens er weer zijn..gewoon dokken en doorrijden is het motto 😉

    Die ordinaire kladderaars wilden natuurlijk concurreren tegen onze mooie teksten.. dat lukt ze in geen enkele taal! Poetsen met die hap en anders geef je ze maar een stevige vuisttablet of een pot Iraans bier?

    Enneh ik had trouwens wel meer sappige details verwacht onder het kopje ‘samen wonen op 1M2’ beloof je dat de echte verhalen daarover nog komen??

    Is het verder niet afkicken zonder Schülties? Als ik om halftien naar bed lees dan vier ik hier nog een dubbele Q’dag! ;-);-) Burp!!! Gelukkig hebben jullie de masters of hardcore nog…

    Byebyezwaaizwaai!!!!

  3. ARBO1, nadat jij elke keer onder onze berichte belachelijke posts heb gezet is het nu mijn buurt dus:

    laffe hond dat je bent! Ik had niet verwacht dat er NU al drie laffe sociaal verantwoorde verhalen op jullie site stonden. Maar ik heb ze gelezen en daar wordt ik toch niet vrolijk van! Ik wil verhalen die de Boliviaanse gevangenis, colombiaanse jungle, ecadoriaanse nachtritten en de favela’s uit rio overtreffen!!

    ik begrijp dat de familie dit ook leest, maar ik verwacht meer, en Fransje ook want die was op zijn minst, not amused!!

    En gas erop! ouwe vrouwtjes tellen dubbel!

  4. Hoi Anouk en Bram,

    We hebben steeds problemen met inloggen, maar reageren nu even op deze manier. We genieten van jullie berichten en denken elke dag waar zullen ze nu zijn en wat maken ze vandaag weer mee. Klinkt tot nu toe allemaal heel gastvrij, houden zo. Veel plezier.

    Ellen en Kees

  5. Hoi Bram en Anouk,

    Vermoedelijk zitten jullie nu langzamerhand in Turkmenistan? Jullie hebben een lekker tempo en het is leuk om jullie belevenissen te lezen. Houdt de Laro het nog goed uit, behalve de kleine ergernissen. De wat meer ruige stukken moeten nog gaan komen. Laat nog maar wat foto’s zien, dan kunnen we nog wat meegenieten. Worden de temperaturen nu ook wat hoger, nu jullie de woestijnen tegemoet gaan? We blijven jullie volgen.

    Groeten Onno enMaike

  6. He Bram en Anouk,

    Leuke verhalen! Volgens mij een mooie tocht die jullie maken, hoop snel achter jullie aan te rijden.

    Schitterend hoe je de locals in alle ontwikkelingslanden wat van onze mooie rijke cultuur bijbrengt: Masters of Hardcore, gratis parkeren/camperen in de binnenstad en armworstelen. Maar een echt beeld kan je pas geven met drop en Schulties natuurlijk! Hoe gaan jullie dat de komende maanden oplossen?

    Ben na de doorgesleten rubbers en zwetende tussenbakken heel benieuwd hoe de auto er na de reis aan toe zal zijn. Als hij in Turkije met nieuwe onderdelen op “doorgaande” weg al kuren krijgt, wordt het nog een spannende reis! Heb je al een naam voor je Landy? How about scheurend rubber?

    Have fun!
    Leon

    PS. Vooralsnog lijken de locals jullie vooral te verleiden met alle bruiloften, misschien eens een pooltje maken of jullie getrouwd terugkomen…

Comments are closed.