Na kort bezoek aan Jay Leno en Universal Studios, was het tijd om het warme nest van Serbiene in Long Beach te verlaten. Er wachtte al een nieuwe uitnodiging op ons. In Zuid Korea hebben we Mike leren kennen die geen bal van ons verhaal geloofde. Omdat de auto toen al in de container stond, daagde hij ons uit om bij hem langs te rijden in Huntington Beach. Hij zou Bram rijkelijk belonen met een surfplank voor de rest van de trip! Dat heeft hij geweten! Nadat we ook zijn imperial, kleding van LAPD waar hij werkt en de inhoud van zijn koelkast in onze auto hadden geladen was het einde van dit hartverwarmende en korte bezoek alweer in zicht. Hij regelde weer een slaapplek in San Diego bij zijn broer voor onze laatste nacht in de VS.
De grens viel erg mee. Als we zelf niet hadden geweten dat we een stempel in ons paspoort nodig hadden en een permit voor de auto hadden wij ons makkelijk als illegalen het land in kunnen werken. Die Mexicanen zullen er wel vanuit gaan dat niemand de behoefte heeft om de grote volksstromen illegalen in de VS te compenseren. We besluiten meteen ver door te rijden om het grootste probleemgebied qua drugs te verlaten. Het valt niet te ontkennen: de honderen militairen met grote wapens die in de snelwegen en dorpen te vinden zijn maken de situatie duidelijk.
Maar we kunnen er niets aan doen. Militairen of niet, meteen de eerste dag weten we: We zijn weer op reis. De VS was geweldig, maar wij waren weer toe aan vreemde talen, ander eten, slechte wegen en rare gebruiken.
De feestdagen vieren we met taco’s, margarita’s, grote kampvuren en DJ’s op het strand. We vinden een paar geweldig surfplekken (maar weinig golven) om heerlijk van de Baja California te genieten. Na enkele dagen nemen we de ferry naar het vaste land om de ouders van Bram op te halen. Met twee auto’s gaan we op zoek naar hotelletjes en het ontouristische Mexico. Nog meer taco’s en corona’s, slechte wegen vol met topes. Dit zijn beruchte hobbels ter grootte van de Mount Everest die een poging doen het onverantwoorde weggedrag van de Mexicanen in te tomen, maar resulteren er vooral in dat wij (die wel afremmen voor deze gebergten) op de drempel worden ingehaald door Mexicanen.
Een parkeerfout zorgde ervoor dat de nummerplaat van Cobi en Herman van de auto werd geschroefd die wij aan de andere kant van de stad weer konden ophalen tegen betaling van 11 euro (probeer daar in NL maar eens 2 auto’s voor te parkeren). Ook werden we onderworpen aan een grondige wegcontrole door het leger dat beweerde dat we drugs in de auto hadden. Nadat ze niks vonden begonnen ze te zeuren over Bram zijn nummerplatencollectie en opeens werden we weggestuurd zonder boete of iets.
Heerlijke strand dagen wisselen elkaar af met bezoeken aan Maya ruines. Nu zijn we op weg naar Cancun, waar de zus van Bram en haar vriend zich aansluiten bij de caravaan.

6 comments

  1. 😀 heerlijk om te lezen, verhalen over drugscontroles, gebergten en corona’s zijn voor ons natuurlijk ook veeeel interessanter! 😛
    blij te horen dat jullie het avontuur nog lang niet zat zijn en jullie je er gewoon weer lekker instorten! 🙂

    geniet, geniet!!

    dikke xus

  2. Wat een mooi verhaal weer! Man, man, wat een avontuur. Wauwie. Leuk dat jullie straks met een kleine karavaan zijn zeg. Geniet ervan, alle plezier en moois van de wereld gewenst.

    Anouk (D4)

  3. Lieve Anouk

    Van harte gefeliciteerd met je 25-ste verjaardag.
    Geniet met Bram van deze bijzondere dag in Mexico en wij drinken hier een borrel op jullie gezondheid.

    een hele dikke knuffel en we spreken je gauw.
    Liefs pap en mam

  4. Lang moeten wachten deze keer op een reactie van “Knel” maar daar is die dan ook weer.
    Zoals altijd weer zeer origineel en humorvol.
    Ook voor de “thuisblijvers” om telkens weer naar uit te kijken.

    Groeten,

    Herman

Comments are closed.